Willi Apel

Willi Apel urodził się 10 października 1893 w Chojnicach. Studiował matematykę w Bonnie i Monachium (1912–1914), a od 1918 do 1921 roku w Berlinie. W zakresie muzykologii był samoukiem, a także uczył się gry na fortepianie u Leonida Kreutzera, Edwina Fischera, Bruno Eisnera i Carla Adolfa Martienssena. Wickersdorf (1922–1928) i Berlinie (1928–1936) uczył matematyki i muzyki. W 1936 roku uzyskał na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie stopień doktora filozofii na podstawie pracy Accidentien und Tonalitat in den Musikdenkmalern des 15. und 16. Jahrhunderts. W tym samym roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych.

W Stanach Zjednoczonych wykładał w Longy School of Music w Cambridge (Massachusetts) (1936–1943) oraz na Uniwersytecie Harvard i Radcliffe College (1938–1942). Od 1937 do 1950 roku był wykładowcą Boston Center for Adult Education w Bostonie. W latach 1950–1963 był profesorem muzykologii na Uniwersytecie Indiana w Bloomington. Jego zainteresowania koncentrowały się przede wszystkim na muzyce dawnej; jest uznawany za jednego z najwybitniejszych specjalistów w tej dziedzinie. Był autorem wielu publikacji, m.in. The Notation of Polyphonic Music 900–1600 (Cambridge 1942), Harvard Dictionary of Music (Cambridge 1944, liczne wznowienia), Gregorian Chant (Bloomington 1958), Die italienische Violinmusik im 17. Jahrhundert (Wiesbaden 1983), Historical Anthology of Music (wspólnie z A. T. Davisonem, 2 tomy, Cambridge 1946–1950). Opublikował również szereg wydawnictw źródłowych i praktycznych, a także dwie ważne prace z dziedziny pianistyki, Masters of the Keyboard (Cambridge 1947) i Geschichte der Orgel- und Klaviermusik bis 1700 (Kassel 1967).