Elisabeth Boehm Ronget

Elisabeth Boehm Ronget (ur. 1886 w Chojnicach, Niem. Konitz; zm. 1962 w Paryżu) była francuską malarką i litograf o pochodzeniu niemieckim. Urodziła się w rodzinie żydowskiej: ojcem był Salomon Bohm, pochodzący z Grudziądza, sędzia w pruskich Chojnicach, a matką Margarete Mathilde Spanier. Od młodości wykazywała talent plastyczny i studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. Przeniosła się do Paryża, by kontynuować naukę i poznawać awangardowe nurty; inspirację czerpała z kubizmu i w początkowym okresie z kolorystyki fowistów. Następnie przebywała w Londynie, a w 1926 zamieszkała w Berlinie.

Była członkinią grup awangardowych Der Blaue Reiter i Novembergruppe, bywała także w szkole Bauhaus w Dessau i zajmowała się sztukami użytkowymi, projektując reklamy dla domów handlowych, modę i kostiumy teatralne.

Sytuacja polityczna zmusiła Elisabeth do wyjazdu w 1931 do Paryża, gdzie studiowała w Académie de la Grande Chaumière i utrzymywała się z projektowania tkanin, tapet i dekorowania wnętrz restauracji. Tam poznała Georges Emila Rongeta, lekarza, z którym w 1934 roku wstąpiła w związek małżeński; mąż zapoznał ją z malarzem André Lhote. Wpływ Lhoty podkreślił kubistyczny charakter jej twórczości, choć dobór barw i tematy uległy zmianie - dominowały brązy, ochra i fiolet.

Od 1934 brała udział w Salonie Jesiennym, a jej prace trafiły do wielu znaczących kolekcji w Europie. Paryż opuściła w 1941 z powodu okupacji niemieckiej i osiedliła się w Prowansji. Po zakończeniu wojny powróciła do Paryża i wystawiała w Salon des Indépendants (1946), Salon des Réalités Nouvelles (1953) oraz Salon des Surindépendants (1956).