Franciszek Michalski
Biografia
Franciszek Michalski urodził się w Chojnicach w rodzinie chojnickiego kupca Jana i Marii z domu Eschner. W latach 1876–1886 uczęszczał do gimnazjum w Chojnicach, a po maturze wyjechał na studia teologiczne do Wrocławia; kontynuował naukę w Monachium, Bonn i Pelplinie, gdzie po przerwie w okresie Kulturkampfu otwarto seminarium. Po trzech latach przeniósł się do Münster, gdzie 31 maja 1890 przyjął święcenia kapłańskie, a 7 marca 1892 uzyskał doktorat teologii. Rozprawę poświęcił Sylwestrowi Prieriasowi (De Silvestri Prieriatis Ord. Praed. magistri sacri palacii [1456-1523] vita et scriptis).
Miesiące wakacyjne spędzał na posłudze kapelańskiej wśród polskich emigrantów w Westfalii, był także kapelanem w Meppen. Po powrocie do diecezji chełmińskiej pracował jako wikariusz w Świeciu, a następnie w parafii św. Mikołaja w Gdańsku. W 1894 został profesorem filozofii i historii Kościoła w seminarium pelplińskim. W tym okresie współpracował przy redakcji Kirchenlexicon i opracował hasła o Sylwestrze Prieriasie, Sambii i tumulcie toruńskim.
W 1899 powrócił do pracy duszpasterskiej i objął pod koniec stycznia probostwo Kaplicy Królewskiej w Gdańsku. W kwietniu 1907 został proboszczem parafii św. Brygidy. W obu parafiach organizował chóry dziecięce. W latach 1916–1919 pełnił funkcję dziekana Dekanatu Gdańsk I. Zaangażowany był we wspieranie Szpitala Najświętszej Maryi Panny w Gdańsku, w czasie I wojny światowej przewodniczył jego radzie administracyjnej. Opracował modlitewnik Lobt Christ den Herrn (1910) i przez lata (1907–1911) wydawał kalendarz katolicki dla dekanatu gdańskiego.
Odbył szereg podróży po świecie, odwiedzając wiele krajów Europy, Ameryki Północnej i północną Afrykę; w 1910 towarzyszył biskupowi warmińskiemu Augustinusowi Bludauw pielgrzymce do Ziemi Świętej. W grudniu 1919 mianowany został kanonikiem gremialnym kapituły katedralnej pelplińskiej, co spotkało się z krytyką polskiego pisma Pielgrzym za związki z Partią Centrum. W 1933 z nominacji Piusa X został papieskim prałatem domowym. W pracach chełmińskiej kurii biskupiej uczestniczył jako radca konsystorza, kurator kasy biskupstwa, sędzia prosynodalny (potem synodalny) Biskupiego Sądu Duchownego, członek diecezjalnej komisji egzaminacyjnej dla organistów. Był też dyrektorem szkoły organistowskiej. W 1928 został członkiem Towarzystwa Naukowego w Toruniu.
Zmarł 20 października 1935 w Pelplinie, pochowany został w miejscowej katedrze.